Në diskursin publik dhe politik, fjala ka peshë. Kur një përfaqësues i zgjedhur i qytetarëve përdor gjuhë që cenon figurat kyçe të historisë sonë, kjo nuk është më thjesht çështje opinioni—është përgjegjësi institucionale dhe morale.
Shkruan: Aurora Mulhaxha
Krahasimi i një ish-udhëheqësi të Ushtria Çlirimtare e Kosovës si Hashim Thaçi me një individ të dënuar përjetësisht për vrasje, përbën jo vetëm një deklaratë të papërshtatshme, por edhe një njollosje të drejtpërdrejtë të luftës çlirimtare dhe të gjithë atyre që sakrifikuan për lirinë e vendit.
Lufta e Ushtria Çlirimtare e Kosovës nuk është pronë e individëve, por një kapitull kolektiv i rezistencës dhe sakrificës. Çdo tentativë për ta relativizuar apo denigruar atë përmes krahasimeve të tilla është e rrezikshme, sepse deformon kujtesën historike dhe cenon dinjitetin e atyre që kontribuan.
Debati politik duhet të jetë i ashpër, por i drejtë. Kritika është themel i demokracisë, por ajo duhet të mbështetet në fakte dhe argumente, jo në krahasime të ulëta që synojnë diskreditimin personal dhe historik. Një diskurs i tillë nuk i shërben as drejtësisë, as pajtimit, e as së vërtetës.
Në një shoqëri që ende përballet me pasojat e luftës, kujdesi ndaj fjalës është detyrim. Figura të tilla si Hashim Thaçi mund të jenë subjekt debatesh politike dhe juridike, por ato nuk mund dhe nuk duhet të barazohen me kriminelë të zakonshëm, sepse kjo përbën një shtrembërim të rëndë të realitetit dhe një fyerje për historinë tonë kolektive.
