Dita kur u vra Luani ka mbetur e gdhendur thellë në kujtesën e familjes Hardinaj. Ajo ishte pikërisht ditëlindja e nanës Rukë — një ditë që duhej të ishte festë, gëzim dhe dritë, por që u shndërrua përgjithmonë në dhimbjen më të madhe të jetës së saj.
Ramushi, Luani dhe shokët e tyre, para se të futeshin në luftën për Kosovën, kishin bërë plane krejt njerëzore: t’i bënin një surprizë nënës së tyre, t’i sillnin buzëqeshje në kohën më të rëndë, t’i dhuronin pak gëzim mes errësirës së asaj periudhe. Ishte një dëshirë e thjeshtë, por plot dashuri.
Por historia vendosi ndryshe.
Dita që duhej të ishte kremtim, u kthye në pikëllimin më të thellë. Luani u bë dhuratë për lirinë e Kosovës — njësoj si shumë djem të tjerë që dhanë jetën për këtë tokë. Sakrifica e tij mbeti e shenjtë, por plagët që la pas nuk u shëruan kurrë.
Që nga ajo ditë, nana Rukë nuk e ka festuar më ditëlindjen. As që ka mundur. Sepse për të, ajo datë nuk flet më për jetë, por për boshllëkun e një biri që nuk u kthye.
